زندگي به اين كوتاهي ارزش اينا رو نداره:  

كه توش ريسك نكني، شب نري توي قبرستون و توي يه قبر نخوابي، (براي نميدونم چنديمين بار) با خودت قرار نزاري كه عوض بشي، تغيير نكني، بهتر نشي، به نقطه اي كه ميخواي نرسي، با يه دست دوتا هندونه بر نداري، توي يك اقيانوس از روزمرگي و هرزه گي جزيره اي پاك ولو كوچك نباشي، زمين نخوري، وقتي زمين خوردي دوباره پا نشي يه موزيك رو هرچه عميق تر و عميق تر گوش ندي، عاشق نشي، ...

اين زندگي كه آخرش ميفهمي كلش دو روزه و همين دو روزش هم به يه مو بند بوده، ارزش اينو نداره كه توش بياي و آروم و بي اثر بري. شايد بهتره با همه توان از اين ويزاي موقتي كه گرفتي و اجازه داري دو روز توي اين كشور (دنيا) زندگي كني نهايت استفاده رو ببري. با همه چيزش آشنا بشي، با همه آدمهاي خاصش دوست بشي، گلهاش رو هرچه آگاهانه تر بو كني . ويزات كه تموم بشه عازم هرجاي ديگه كه باشي قدرمسلم ديگه "تو" به اين دنيا بر نميگردي پس از اين اقامت موقتت حسابي استفاده كن. در ضمن بپا يه كاري نكني كه ديپورتت كنن ها! زشته ارزش نداره. آبروي تو بيشتر از اين حرفا مي ارزه.