خیلی برام جالب بود

کلی صحنه های بیاد موندنی - کلی آدمای خوب  -  کلی لحظه های تلخ و شیرین و ...

این بچه رو که میبینید .  من هیچ وقت فراموش نمیکنم ...

شايد من خیلی سئوال میکنم . از همه  از خودم . البته سعي ميكنم صرفا پرسشگرِ محض نباشم . به جواب سئوالها هم خيلي فكر ميكنم . اما هميشه چند تا سئوال اساسي داشتم كه فكر ميكردم هيچ كس نميتونه درباره اونا بهم جواب قانع كننده‌اي بده . تا اينكه يكي از افرادي كه توي ذهن من در طبقه‌بندي " اساتيد "  قرار ميگيره ، جواب دو تا از اونا رو براحتي بهم داد . فكرش رو بكنيد : دري رو ميخواهيد باز كنيد ولي نميشه و شما نهايت سعي خودتون رو ميكنيد ولي باز نميشه و در حاليكه شما از خستگي پاي درب نشسته ايد و با خود ميپرسيد چرا نشد ، ناگهان يك نفر كه در حال رد شدن از اونجاست مياد و براحتي و بدون صرف هيچ نيروي اضافي درب رو هل ميده و باز ميشه ! ! ! .

سئوالِ اول مربوط به چند وقت پيش بود ولي سئوالي كه امروز به من جواب دادن رو دوست داشتم اينجا بنويسم كه خواهش ميكنم اگر حوصله خواندن مطالب كم محتوا يا مطالب بي محتوا را نداريد ! ، به خواندن اين پست ادامه نديد .

سئوال :  يك سالك چطور ميتواند بفهمد كه در كجاي راه قرار دارد ؟ . و چه " محكي " در اين رابطه وجود دارد ؟ مثلا چطور ميتواند بفهمد كه در وادي اول است يا دوم يا ..... ؟

با استاد در اين زمينه صحبت ميكرديم و ايشون بطور غيرمستقيم ، جواب سئوال من رو داد . البته بعدا متواضعانه گفتند كه : تو خودت جواب سئوالت رو پيدا كردي .

جالب اينجاست كه جواب رو بارها و بارها و به طرق مختلف و از اشخاص مختلف شنيده بودم ! ولي با تمام حس‌هاي كج و كوله‌اي كه دارم ، احساس  ميكنم كه الان اون جواب رو درك كردم . و باز هم جالب اينكه : قاعدتاًً با شنيدن اون جواب كه حاكي از يك حقيقت بسيار تلخ در زندگي فعلي من بود ، ميبايست خيلي ناراحت ميشدم . شايد جاداشت كه زار زار به حال خودم گريه ميكردم . ولي سعي كردم كه از همين مقدار هم راضي باشم  ! . زيراكه ظاهراً حقيقت حتي اگر بسيار تلخ باشه ، از دروغ  خيلي بهتره . و فكر ميكنم كه : هستند آدمهايي كه به محض احساسِ مواجه با  حقيقتِ تلخ ، دل به شيريني دروغ بسته و خود رو بدست اون ميسپارند .... اميدوارم كه من اونطور نباشم  ! .

 جواب : 

 ايشون از من پرسيدند :  "  پرويز تو چه چيزي حاضر هستي كه بدي و در ازاي اون ، خالق يك نيم نگاهي هم به تو بندازه ؟ يا اينكه به تو يك حرفي بزنه ؟ آيا حاضر هستي كه " نگين "  رو در ازاي اون بدي ؟  ( توضيح اينكه : نگين، خواهر كوچيك منه )  "

جوابي كه من دادم : "  خوب سئوال شما ايراد داره !  چراكه شما از من ميخواهيد كه در ازاي توجه خالق ، به اون چيزي رو هديه كنم كه مالِ خودم نيست و جان يك انسان ديگرو بدم براي چيزي كه خودم ميخوام . " ( حالا كه نگاه ميكنم ، ميبينم كه من در رابطه با عشق به خالق ، چيزهايي شنيدم ولي ظاهراً هيچ دركي از اونا نداشتم . چراكه . . . )

ايشون توي چشمام نگاه كرد و گفتند :  " پس چرا ابراهيم ، اسماعيلِش رو   فرزندش رو   پارة جگرش رو   براي خدا سر ميبره ؟ !  "

اينجا بود كه به اين پي بردم  كه من چقدر از مرحله پرتم . . .

به جواب سئواله ايشون كه عميق ميشم ،‌ ميبينم كه من براي اون نيم نگاه خالق ،  جون خواهرِ كوچيكم كه هيچي شايد حتي مثلاً اين راحتي نسبي زندگي روزمره‌ام رو هم نتونم بدم شايد حتي سلامتي ام رو هم نتونم در عوض اون نيم نگاه بدم . و شايد حتي پست‌ترين داشته‌هام رو هم در مقابل اون نيم نگاه نتونم از دست بدم  . . . .

در صورتيكه حالا ميفهم   چرا بهم گفتند  كه  " بايد كه جمله جان شوي تا لايق جانان شوي " خب من هم اين جمله رو بارها شنيده بودم ولي فكر ميكنم حالا اين رو درك ميكنم كه كسي كه دنبال حقيقتِ مطلق ميگرده ، از چي بايد مايه بزاره ! . و حالا ميفهم كه خونة پوشالي داشتن براي طالبِ پرواز بودن ، بهمين راحتي ها هم نيست كه من فكر كنم  . . . 

  تازه فكر ميكنم اونهائي هم كه توي اين معامله ( البته شايد معامله براي اين مفهوم لغت مناسبي  نباشه ) اين نيم جانشون رو  - كه از اون اول هم به موئي بند بود - ميدن و در ازاي اون به جانان ميرسن ، بازهم خالق در حقشون خيلي ارفاق كرده ! ولي  من نه تنها اين نيم جان بلكه شايد خيلي كمتر از اون رو هم نتونم براي خالق بدم . . .

 ي حديث قدسي  رو شنيده بودم  كه  خيلي دوستش دارم و مضمونش در رابطه با سالكي هست كه از مرحله طلب و خواستنِِ خالق ، به دوست داشتن خالق ميرسه و بعد به عاشق شدن خالق  و خالق به اون ميگه :  كسي كه عاشقِ من بشه ، من عاشقِ اون ميشم . كسي كه من عاشقِ اون بشم ، ميكشمش !  و اون وقت  ، خونبهاش رو خودم ميدم . . . ( و امثال من  چه ميدانيم كه اون خونبها چه خواهد بود ؟ )

و خلاصه وقتي كه اين محك رو به خودم زدم ، متوجة اين حقيقتِ تلخ شدم كه : شايد من در  " هفت  شهر عشق " ، توي شهر صفرُم هستم !  ( البته اگر كه از منفي ها صرف نظر كنيم ! ) و چه رسد به  "  خمِ كوچة اول  و يا غيره . . .  "  و مجبورم اين حقيقت رو به خودم نهيب بزنم كه : اگر كه در اعماق دلِ خود  ذره‌اي باور داري كه به توي فعلي ميگويند كه تو الان در فلان وادي هستي ، سخت در اشتباهي !  و ميبايست از اين توهم ، بيدار بشي . و حقيقت رو  ولو  تلخ    ولو  گزنده  ببيني .

و در پايان  يك اميد هم بخودم ميدم  - كه خدا كنه اين ديگه درست باشه  ! - ( و نيان بگن : نه اينم كورخوندي ! ) اين اميد كه  : آدم حتي اگه بفهمه كه توي واديِ  صفرُم  بسر ميبره  ! ، خيلي بهتره از اينكه گمان كنه توي وادي چهارم يا پنجم يا هر چندم  است ولي حقيقت نداشته باشه  . . .

و چون من جزوِ سالك هاي تنبل و لاكپشتي و پُر كارما و خلاصه    وادي صفرمي و ..... ولي بسيار پُر توقع هستم ! ! !   :   

             به اميد اون روزي كه من نيز بتوانم اسماعيلِ وجودِ خود رو در راه خالق قرباني كنم . .            حتي اگر از هيچ گوسفندي ( براي جايگريني )  خبري نباشه ! ! ! ....

پی نوشت :   ( بعد از کامنتِ خانمِ آرتميس در وبلاگ  " آقا خره " )

.

.

.

من به اين الگوي سلوك اعتقاد دارم . . .  به اين خالق  . . . به اين هدايت . . . به اين حامي . . .

اين خالق " شاهد بي تاثير " نيست . اين پدر فرزندش  رو كه هنوز كوچيكه و هنوز هيچ دركي از شنا كردن و حركت نداره ، پرت نميكنه توي آب و بگه خودت بيا بالا . . .

شاهپرك چه زيبا گفت :  " هر کس را  اول توان میدهند بعد امتحان می کنند "

سالك تا گفت بسم الله ، نبايد از اون امتحانِ مرحلة آخر رو گرفت . . . جوجه تا سر از تخم بيرون آورد ، نبايد اونو از پرتگاه انداخت پايين . . .

خالق اول به مخلوق آموزش رو بايد بده ، (ابتدا به اون شنا ياد بده ) ، بعد اونو توي اقيانوس بيكرانِ هستي رها كنه . . .

يه چيزي توي ذهنم  بهم داره ميگه : تو داري كاستي هاي خودتو گردنه هدايت نشدن ميندازي . تو خودتو سالك ميدوني در حاليكه اين ادعائي بيشتر نيست . بين وادي يك ( وادي طلب ) تا وادي دو به اندازه " يك " واحد فاصله است ولي از وادي صفر( وادي كه تو در اون حتي سالك هم نيستي ) تا وادي  يك (وادي طلب ) ،  راهي بلند درپيش است . به بلندي فاصله بين كلمة  " عدم " تا كلمة " آدم " . . .