دیشب به سرم زد برم کمی پیاده روی . (بدون اینکه خبر داشته باشم کجا دارم میرم! )

همینطور که میرفتم چشمم به یک کوچۀ تاریک و خلوت افتاد که ناخودآگاه مسیرم رو انداختم توی اون کوچه . (بدون اینکه خبر داشته باشم کجا دارم میرم ! )

داشتم با خودم یک جمله رو تکرار میکردم. تمام اون روز داشتم این جمله رو تکرار میکردم . همینطور که توی دلِ اون کوچۀ تاریک میرفتم و با خودم اون جمله رو تکرار میکردم و از خدا چیزی رو میخواستم ، بر خوردم به یکی مثل خودم !!

یک نفر رفته بود پشت یک ماشین نشسته بود و به یک دیوار تکیه داده بود و دست هاشو گذاشته بود روی صورتش و با خودش هی این جمله رو تکرار میکرد : خدایا ، گرسنمه . خدایا ، گرسنمه . (بدون انقطاع هی این جمله رو تکرار میکرد. )

خلاصه فهمیدم که قرار بوده من برم پیاده روی ! حتی مسیر این پیاده روی هم مشخص بوده . !!

خوشحال شدم از اینکه بهم عنایت هست . ولی نمیدونم چرا گریه ام گرفت . !

امیدوارم همانطور که حاجت اون دیشبیه برآورده شد ، و عنایتی که بهش بود ثمر داد ، یک روز هم  حاجت من هم برآورده بشه .

 خلاصه اینکه من هم وایسادم تو نوبت تا بالاخره نوبت من هم فرا برسه . باید صبور باشم و ثابت قدم .

التماس دعا . . .

نمی دونم چرا ولی من به این چشمها و بعضی چشمهای دیگه خیلی خیره میشم .

مدتها به این چشمها خیره میشم . . .

نمیدونم چرا ولی احساس میکنم این چشمها با من حرف میزنن . با شخص من .

گاهی فکر میکنم این چشمها نگران من هستند . آخه من با صاحب این چشمها دوستم ! ی دوستی که شاید هم یک طرفه نباشه ! . زیاد بی ربط هم نمیگم . خیلی پیش اومده که صاحبان این چشمها با لاکپشت هایی مثل من هم دوست بودن و تنها افراد بزرگ رو برای دوستی انتخاب نمی کردند.

گاهی فکر میکنم این چشمها منتظر من هستند . منتظر برای اینکه کاری رو که میباید انجام بدم .

فکر میکنم این چشمها به وسعت اون دریای پشت سر،  عمق  و وسعت دارن .

به امید روزی که . . .