در پهنه لايتناهي اين كهكشانها من كجا هستم.

 ما كجا هستيم؟     مشكلات من كجاست؟    

  آرزوهاي من كجاست؟ شادي ها دردها و رنجهاي من كجاست؟

چه كسي از حزن پنهان درون قلب من خبر دار ميشود وقتي حتي

بزرگترين ابرنواخترها هم در اين عرصه تنها كورسو ميزنند؟

اصلا "من" را چطور ميتوان در اين گيتي تعريف كرد.

خدا چيست؟            كجاست؟                خالق است؟ 

  يا ناظم است؟ يا هادي است؟         يا ناظر؟        

 يا همه با هم ؟         يا هيچ؟

شايد همچون اين عرصه‘ در درون ما نيز كهكشانهايي نهفته كه هنوز

كشف نكرده‌ايم آنها را.

كاش بتوانم پيدايش كنم و درونش را پر از ستاره‌هاي درخشان ايمان

بيابم.

و السماء و الطارق

و ما ادراك ما الطارق

النجم الثاقب

سوگند به آسمان و كوبنده‌ي شب !

و تو نمي‌داني كوبنده‌ي شب چيست. همان ستاره‌ي ثاقب !

ثقب به معناي چاله و ثاقب به معناي چيزي است كه چاله را ايجاد مي‌كند.

نسبيت عام پيش‌بيني مي‌كند كه سياه‌چاله‌ها از ستاره‌هاي نوتروني به وجود مي‌آيند.

ستاره‌هاي نوتروني اكثرا قابل رويت نيستند و تنها با امواج راديويي (پالس‌ها) رصد

مي‌شوند.

امواج دريافتي از اين ستاره‌ها طوري به نظر مي‌رسد كه انگار كسي به جايي مي‌كوبد!