اینجانب لاکپشته وارد صحنه انتخابات میشوم (برید کنار اومدم)

اما آهای آقای مهندس موسوی اینو بدون که من اصلا و ابدا ازت خوشم نمیاد و تنها و تنها به خاطر همراهی دوستان گلم هست که بهت رای میدم تا کمک کنم پینوکیو رای نیاره.

من به موسوی رای میدم چون بد هست و نه بدتر. و افسوس میخورم به حال مملکتی که درش هستم که باید بین بد و بدتر انتخاب کنیم و هیچ گزینه خوبی نیست.

به قول دوستی چند سال دیگه میریم مثلا به ده نمکی رای میدیم که قاضی مرتضوی رای نیاره!

/**/ گاهی پیش میاد که حالت بدجوری گرفته و خلاصه حسابی کم اوردی. تو خیابون سرتو انداختی پایین و داری آررم آروم قدم میزنی. دلت نمیخواد حالا حالا هم به خونه برسی. یه حالت لَختی داری. داری به چیزایی فکر میکنی که حسابی آزارت دادن. به این فکر میکنی که دوروبری هات چقدر ازت طلبکارن. هر کسی ازت توقعی داره. همه دوست دارن که تو اینطور باشی یا اونطور باشی. توی این دورو بری ها حتی همسایه هات هم هستند که حرفاشون تو گوشت سنگینی میکنی. خلاصه خوب که نگاه می کنی میبینی چقدر به همه آدم و عالم بدهکاری و نمیتونی هم که کاری بکنی.

سرت رو بالا میکنی رو به آسمون  و خدا رو یاد میکنی به امید اینکه سبک شی.

اما چقدر تلخه وقتی میبینی خدا هم جزو بقیه اس و به اون هم کلی بدهکاری داری. و تا میخوای با یاد اون دلت رو آروم کنی یه چیزی تو ذهنت میگه: فلان کار و فلان قول رو فلان چیز رو انجام ندادی و دستت خالیه. برو وقتی اینکارها رو کردی برگرد. خوبم که فکر میکنی میبینی حق داره.

اینجاست که میبینی گاهی تنها رفیقی که ترکت نکرده و بی منت کنارت هست و همراهیت میکنه، "تنهایی" هست. پیش خودت میگی اینها همش یه حسه گذراست و میگذره . یه حس موقت مثل بقیه حسه ها. از خدا میخوام که نره توی تیم اونها. اون که به جائیش بر نمیخوره . اونم بیاد تو تیم من و تنهایی . ما سه تا اگه با هم باشیم از پسشون بر میائیم.

واقعا که ما ملت کاملا عجیب و غریبی هستیم. کاش وضعمون این نبود که هست ولی خوب شاید شما هم با این عقیده هم رای باشید که خلایق هرچه لایق!