مایگاه پرواز

گـرگـه

parbaz — Fri, 27 Nov 2009 18:35:18 GMT

معرفي ميكنم :

جناب گرگه ايشون يكي از مقتدرترين چهرهايي هستند كه بنده ميشناسم.

اين تنهاي تصويريست كه از ايشون در دسترس هست.

داستان آشنايي من با ايشون برميگرده به چندين سال پيش كه استادي ايشون رو بهم معرفي كردن و در رابطه با خصوصياتشون برام توضيح دادن.

ايشون در واقع هميشه در كمين شما نشسته اند (البته اگر شما جزو كساني هستيد كه در ليست ايشون قرار داريد). همواره شما را زير نظر دارد. ولي شما هيچگاه متوجه حضور او در پيرامون خود نيستيد.

اگر در جايي شما ادعايي، حرف نابجايي، سخن گزافي يا از اين دست بر زبان برانيد يا حتي در ذهن بگذرانيد، در يك چشم بهم زدن از كمينگاه خود خارج شده به شما حمله كرده و در آني شما را تيكه پاره ميكند. و تنها وقتي متوجه موضوع ميشويد كه به قول اون استاد: پر پر شده و در حال ريزش از هوا به زمين هستيد!

خلاصه كلام ، اين بنده كه خيلي خدمت جناب گرگه ارادت دارم و گاهي قبل از دست از پا خطا كردن و ادعا كردن به يادشان افتاده و زبان را در كام فرو ميگيرم كه مبادا مورد عنايت ايشون قرار بگيرم. اما گاهي هم نه. دهانم را باز كرده حسابي سخن پراكني ميكنم و چيزهايي را ميگويم كه به مذاق حضرت ايشان خوش نيامده از كمينگاه خود خارج گشته و بنده را چنان مورد مرحمت و لطف خود قرار ميدهند كه تا مدتها مات و مبهوت به كرده خود ميانديشم.

طبق آخرين تحقيقات به عمل آمده يكي از شديدترين محركه هايي كه ميتواند گرگه را از كمينگاه خود به قصد شما خارج كرده، نصيحت كردن است.

بدين معني كه : واي بدان لحظه كه شما در جايگاهي نيستيد كه نصيحتي به كسي بكنيد و ميكنيد. واي بدان لحظه كه شما فعلي را كه خود از انجام دادن آن يا از انجام ندادن آن عاجزيد به كسي در جهت آن نصيحت كنيد. آنا جناب گرگه را به خدمت طلبيديد و به خدمتتان ميرسد. دقيقا شما را در وضعيتي كه ادعا كرديد قرار ميدهد و عواقب از پس آن برنيامدن را بر شما تحميل ميكند.

گاهي فكر ميكنم كه خداوند به كساني كه اونها رو در ليست گرگه قرار ميده خيلي لطف كرده. چراكه گرگه كارماي اونها رو نقدا و همونجا سر صحنه تخلف حساب كرده و تسويه ميكنه.و ديگه قبض دو برگه براي شما صادر نميشه و خلافيتون بالا نميره.

راستي كجا ميشه خلافي كارما رو گرفت ديد چقدره؟ شما ميدونيد؟

ايـنـرسـي ذهـن و انـرژي روحـي انسان

parbaz — Wed, 11 Nov 2009 13:46:18 GMT

بر اين باورم كه:

خلقت انسانها بر اين پيش فرض بنا شده كه در طول زندگيشان سير و تكامل روحي داشته باشند و انرژي نهفته در سطوح پائيني سيستم انرژيكي شان را به بالاترين سطوح برسانند. و پر واضح هست كه انسان را جسما و روحا متناسب با اين هدف خلق كرده اند. اين انرژي نهفته و بالقوه تمايل دارد در يك مسير مستقيم در طول مجراي انرژيكي بدن سير صعودي داشته باشد و تا قسمت سر به بالا بيايد تا از آنجا شكفته بشود.

اما گويا اين صعود چنان بي هزينه هم نخواهد بود و لازمه آن تلاش و بكاربردن تكنيكهايي در اين زمينه هست كه حوصله يا بهتر بگويم پشتكار يا ايمان خاصي را طلب ميكند. و خوب چون اكثر آدميزادهاي به دنيا آمده فاقد همت كافي در اين خصوص بودند و يا اصلا از اين امور بي خبر هستند و اطلاعي ندارند از اينجاست كه گناه متولد ميشود!

بله گناه !

در زندگي انسان اين اتفاق بسيار شايع هست كه انرژي مذكور گاه خود بخود و گاه شايد بخاطر پاره اي افعال يا احوالات خاصي كه از انسان سر زده حركت كرده و به سطح بالاتري مي رسد. حال اين انرژي زنده و پويا كه تمايل به حركت هم دارد پشت يك گره كور متوقف شده و براي باز كردن گره احتياج است كه فرد كنش خاصي را انجام دهد و چون فرد اساسا از چگونگي فرايند اين امور بي خبر است، فقط دستخوش تاثير حضور انرژي در آن سطح خاص شده و ناخوداگاه براي رفع آن حالت و مرتفع كردن چنين تجمع و تمركز انرژي در لايه اي خاص، دست به اعمالي ناخودگاه زده كه انرژي مذكور از آن موضع خارج شده و فرد آرام ميگيرد. و به عقيده من آن اعمال باعث بوجود آمدن حفره هايي شده كه انرژي از انجا به نوعي نشت كرده و خارج ميشود. شايد خيلي از افعالي را كه به عنوان گناه ميشناسيم و از انجام آن منع شده ايم در واقع باعث بوجود آمدن همين حفره ها در مسير تعالي انرژي وجودمان هستند. غيبت، دروغ، حسد، قتل ، رابطه ي ج.ن.س. ي و ... باعث خروج انرژي از مسير سير اصلي خود شده.

در واقع تمركز انرژي در آن گره خاص انرژيكي حالت متعالي و خوبي براي فرد به حساب مياد ولي چون فرد از باز كردن آن گره عاجز هست، بطرق مختلف (كه از ابتكارات ذهن ناخودآگاه انسان ميباشد) دست به منحرف كردن انرژي از آن مسير ميزند و جالب اينجاست كه وقتي انرژي از حفره هاي ايجاد شده به نوعي سرريز شده خارج ميشود و مابقي انرژي به سطح اوليه ي قبلي برميگردد، فرد حس خوشايندي ندارد. (پشيماني بعد از گناه). چرا كه كاملا (بطور ناخوداگاه) از تفاوت بين اين دو سطح انرژي مطلع مي شود. ولي او در آينده هم باز تحمل تمركز انرژي را در گره مذكور نخواهد داشت و باز به فكر خارج كردن آن از هر مسيري بجز مسير مستقيم رو به بالا (صراط المستقيم) مي افتد.

در واقع ذهن انسان به فراخور شرايط زندگي فرد، در طي سپري شدن سالياني چند، در پيدا كردن اين افعالِ انرژي خوار ماهر شده و براحتي در مواقعي كه احساس ميكند تغيير سطح انرژي روحي انسان باعث از بين رفتن تعادل او (ذهن) مي شود، دستبكار شده و افعال مذكور را به جهت بازگرداندن انرژي به سطح قبلي انجام ميدهد.

اينطور در نظر بگيريم كه قانون اينرسي يا لَختي در مورد انرژي روحي و همچنين در مورد ذهن انسان نيز صادق هست. به اين معنا كه طبق اين قانون هر متحركي كه داراي حركت هست تمايل به ادامه حركت خود دارد و همچنين هر ساكني كه ساكن هست نيز تمايل به ادامه سكون خود دارد و حال آنكه ذهن را همان ساكني كه تمايل به حفظ وضعيت قبلي دارد در نظر ميگيريم كه از تغيير و تحول و ايجاد وضعيت جديد و بطور كلي از روبرو شدن با ناشناخته بيزار هست و تمايل به راكد بودن دارد و نسبت به هر وضعيتي كه ايجاد تغيير كند واكنش نشان داده و در جهت برگرداندن وضعيت قبلي تلاش ميكند. از همين روست كه همواره ذهن انسان از ورود به قلمرو ناشناخته ها بيمناك هست و هميشه در آستانه ورود به اين قلمرو از خود اِلماني به نام "ترس" را بروز داده تا فرد را در جهت برگرداندن به وضعيت قبلي سوق دهد. بطور معمول همه واقفيم كه تجربه هاي خارج از عادت (خارق العاده) همواره يك المانِ خاص كه هيجان يا ترس ميناميم را دارا هستند. بنابراين ذهن پديده اي است كه به راكد بودن، عادي بودن، در سطح بودن عادت دارد. از طرف ديگر انرژي روحي انسان، سيالي است كه تمايل به حركت و صعود دارد. و همواره در در جهت اين صعود تلاش ميكند. و از همينجاست كه هنگامي كه در مسير صعود خود به در بسته يا همان گره هاي انرژيكي كانال انرژي انسان برميخورد، اين تلاش براي ادامه حركت را ما بصورت بي قراري و حسي كاملا پويا و متلاطم احساس ميكنيم. و در اين لحظه هست كه در چالش بين ذهن و انرژي روحي، غالبا ذهن ابتكار عمل را بدست ميگيرد و با القاء اعمالي كه صحبت شد، انرژي را به لايه قبلي باز ميگرداند.

اما اينكه چه دسته از افراد موفق به بازكردن گره هاي موجود در سر راه انرژي روحي شده اند و نيز اينكه اساسا چطور ميتوان اين گره ها را باز كرد را شايد تنها اساتيد روحي مي توانند پاسخ بدهند. در غالب موارد ما شاهد وضعيت متداول هستيم كه منجر به عدم صعود انرژي در سير صعودي ميگردد.

اينكه چطور ميتوان به رموز مربوط به علوم روحي دست يافت و اينكه آيا فرد همت و پشتكار و اساسا طلبِ قدم نهادن در اين راه را دارد يا نه، مقوله اي است جدا و مفصل. اما در هر حال بنده بر اين باور هستم كه خود انرژي متمركز در لايه اي خاص در كانال انرژي، مي تواند گره مذكور را باز كند و ما صرفا بايد از منحرف شدن آن جلو گيري كنيم. تصور كنيد كه رودخانه اي جاري در سر راه جريان خود به سدي برميخورد. اگر تمام جريان آب پشت سد جمع شود و همانجا بماند و به جاي ديگري منحرف نشود، عاقبت خود نيروي عظيم پتانسيل آب كه رفته رفته در پشت سد جمع شده منجر به شكسته شدن سد خواهد شد. در مورد تمركز انرژي نيز در پشت گره هاي انرژيكي خاص هم همين قانون صادق است. بايد بتوانيم در زمان تمركز آن صبور باشيم و به آن زمان بدهيم و از طرفي هم عملكرد ذهن خود را (كه براي منحرف كردن آن بطور خودكار شروع بكار كرده است) از بيرون از خود بدقت بنگريم و مراقب ذهن و اعمال و رفتاري كه از ما سر ميزند باشيم (مراقبه). ببينيم كه برفرض تمناي انجام فعلي كه در ما القاء شده از جانب ذهن است و در مقابل آن مقاومت كنيم. به اين روش به بياني ديگر ما سالكي شده ايم كه سلوكش ذخيره انرژي خواهد بود. و اين شايد همان اساس و پايه ي تزكيه نفس است كه باعث تعالي روحاني فرد شده.

و البته بديهي است كه مراقبت از نفس (جهاد اكبر) كاري سهل نيست اما ناممكن هم نيست. و شايد فرد را از يافتن استاد و تكنيك هاي خاص نيز بي نياز كند.

و در نهايت نبايد نقش جاذبه بينهايتي (خداوند متعال) را كه در خارج اين مجرا، انرژي روحي انسان را به سمت خود ميكشد و اساسا همين جاذبه محرك اوليه صعود انرژي در اين مجراست را ناديده بگيريم. پس : اياك نعبد و اياك النستعين ، اهدنا الصراط المستقيم.

مطالب بالا نتيجه اي بود از مجموعه اي از دريافتهاي "من" از خيلي از نكاتي كه بارها و بارها بهشون فكر كردم. اميدوارم اگه استادي روزي اين مطالب رو خوند، زياد بهم نخنده. و دركم كنه.

وقتي مقصدي چنين روشن و مبرهن پيش روي داري، مگذار كه ذهن تو را به تماشاي حاشيه سرگرم دارد..

parbaz — Fri, 23 Oct 2009 17:18:00 GMT

زندگي به اين كوتاهي ارزش اينا رو نداره:

كه توش ريسك نكني، شب نري توي قبرستون و توي يه قبر نخوابي، (براي نميدونم چنديمين بار) با خودت قرار نزاري كه عوض بشي، تغيير نكني، بهتر نشي، به نقطه اي كه ميخواي نرسي، با يه دست دوتا هندونه بر نداري، توي يك اقيانوس از روزمرگي و هرزه گي جزيره اي پاك ولو كوچك نباشي، زمين نخوري، وقتي زمين خوردي دوباره پا نشي يه موزيك رو هرچه عميق تر و عميق تر گوش ندي، عاشق نشي، ...

اين زندگي كه آخرش ميفهمي كلش دو روزه و همين دو روزش هم به يه مو بند بوده، ارزش اينو نداره كه توش بياي و آروم و بي اثر بري. شايد بهتره با همه توان از اين ويزاي موقتي كه گرفتي و اجازه داري دو روز توي اين كشور (دنيا) زندگي كني نهايت استفاده رو ببري. با همه چيزش آشنا بشي، با همه آدمهاي خاصش دوست بشي، گلهاش رو هرچه آگاهانه تر بو كني . ويزات كه تموم بشه عازم هرجاي ديگه كه باشي قدرمسلم ديگه "تو" به اين دنيا بر نميگردي پس از اين اقامت موقتت حسابي استفاده كن. در ضمن بپا يه كاري نكني كه ديپورتت كنن ها! زشته ارزش نداره. آبروي تو بيشتر از اين حرفا مي ارزه.

هدايت

parbaz — Mon, 12 Oct 2009 01:55:54 GMT

سلام

اينجانب سرم خيلي خيلي شلوغ شده (البته از يه نظرهايي سرم خيلي هم خلوته ها !). تو محله كار دارم دزدكي پست مينويسم. وبلاگ همه رو كمابيش ميخونم ولي با سرعت نور كه اصلا هم كيف نميده!

نميدونم چي چي شد . چي چي نشد . خلاصه به من گفتن كه آقا برو تو كنكور ثبت نام كن. تو دلم گفتم نميرم. اي بابا من رو چه به كنكور. من كي قبول ميشم؟. آخرين روز ثبت نام بود كه گفتن ثبت نام كردي؟ منم گفتم پول نداشتم ثبت نام نكردم. گفتن: اين پول، برو و ثبت نام كن. خلاصه به زور ما رو يك نفر ديگه در آخرين دقايق ثبت نام كردن (يعني ساعت 12 شب). اصلا نفهميدم چي رو و كدوم شهر رو زديم اينقدر هول هولكي شد. فقط همينجوري زديم.

گفتم بابا جان من كه قبول نميشم چرا برم خودم رو سبك كنم. پيش خودم گفتم شركت نميكنم. روز آخر تحويل كارت ورود به جلسه شد كه يكي ديكه گفت: كارتت رو گرفتي؟ گفتم نخير. گفت: برو بگير . گفتم دير شده و نميشه و ان شائ الله بعدا و از اين حرفا . مجبورم كرد كه برم فرداش از حوزه متأخرين كارتم رو بگيرم.

روز كنكور شد... رفتن ديدم اي بابا حوزه امتحانيم تو همون دانشگاهي هست كه خيلي ازش بدم مياد و خاطرات بدي ازش دارم. ديدم كلي طول ميكشه و منم حس بدي داشتم . داشتم به اين فكر ميكردم كه بلند شم بيام برم كه اس ام اس زد : نكنه بري يا !! . منم خنديدم و گفتم باشه بابا ميرم.

رفتم سر جلسه و امتحان رو دادم. روز قبل از اعلام نتايج بهم گفتن: تو فردا تو كنكور قبول ميشي. يه جوري شدم، انگار قضيه تازه داشت جدي ميشد. من ..... كنكور...... قبولي...... يعني ممكنه؟!! فرداش نتايج اومد و من قبول شده بودم. و الان كه دارم نگاه ميكنم ميبينم بله خودشه . دقيقا جايي كه بايد قرار بگيرم. نه بيشتر نه كمتر.

عجب !

نتيجه: گاهي اوقات هست كه اگه او بخواهد هدايتت كنه، هرچقدر هم آدم ناداني باشي و گمراه و ناتوان از پيدا كردن راهت، بالاخره ميرسوندت به جايي كه درسته.

همينجا جا داره كه كه از كليه دوستانِ امداد غيبي ، اس ام اسي ، اينترنتي ، ايميلي ، مدرسه شهيد احمدي ، نيروي انتظامي، خانواده ي آقاي حسيني، همسايه هاي محترم ، شهرداري منطقه هفت ، تداركات و ..... و ابر و باد و مه و خورشيد و فلك كه باعث شدن منه نادان بالاخره برم كنكور بدم تشكر ميكنم.

يه تبليغ ويژه هم دارم براي يه وبلاگ نويس جديدي كه بنده خيلي ارادت دارم خدمتشون و ميدونم كه خيلي چيزها براي گفتن خواهد داشت.

از خدا تشكر ميكنم كه من تقريبا هر جايي كه قرار ميگيرم دوستاني همراه رو در اونجا در كنارم قرار ميده.

وبلاگ ايشون رو اينجا ميتونيد ببينيد.

مکتب دگردیسی در پیله...

parbaz — Tue, 18 Aug 2009 19:08:18 GMT

تحمل زندان پیله ، بهای پرواز

تمام پرواز را در درون خود باید یافت . تمام این خزیدن ها را در نقطه ای در درون باید

پایان بخشید. دروازه های عظیم آن کهکشان بی انتهای گم شده را در درون باید

جست. این دگر دیسی عظیم در درون رخ میدهد و برای بدان رسیدن باید سفری به مرزهای مرگ داشت.

مردن از این بودن برای شدن و به آنجا رسیدن.

تــنــیــدن

کرم ابریشم برای به پرواز رسیدن پی اله را میگیرد و با تن خویش می تند هر چه را

که جمع کرده و به خورد تن داده را برای تنیدن این پیله بیرون ریخته و با آن قفسی از

بندهای وجود خویش میتند و معجزه خلقت در این نکته تجلی میکند که آزادی و پرواز

از دله همین پیله بیرون خواهد زد نه بیرون از آن.

اب ، ریشی بر پیله ی ابریشم خواهد زد و موجودی برتر زاده خواهد شد. و این کرم

تن پرور از خزیدن به پرواز کردن راه می یابد.

به امید آن روز ...

فرصتها ...

parbaz — Mon, 27 Jul 2009 11:52:18 GMT

” بسیاری مردم شادی های کوچک را بامید خوشبختی بزرگ از دست می دهند.“

(پرل س. باک)

تبلیغات انتخاباتی

parbaz — Sat, 30 May 2009 19:55:58 GMT

اینجانب لاکپشته وارد صحنه انتخابات میشوم (برید کنار اومدم)

اما آهای آقای مهندس موسوی اینو بدون که من اصلا و ابدا ازت خوشم نمیاد و تنها و تنها به خاطر همراهی دوستان گلم هست که بهت رای میدم تا کمک کنم پینوکیو رای نیاره.

من به موسوی رای میدم چون بد هست و نه بدتر. و افسوس میخورم به حال مملکتی که درش هستم که باید بین بد و بدتر انتخاب کنیم و هیچ گزینه خوبی نیست.

به قول دوستی چند سال دیگه میریم مثلا به ده نمکی رای میدیم که قاضی مرتضوی رای نیاره!

من و تنهایی و جای خالی او

parbaz — Thu, 28 May 2009 18:33:18 GMT

/**/ گاهی پیش میاد که حالت بدجوری گرفته و خلاصه حسابی کم اوردی. تو خیابون سرتو انداختی پایین و داری آررم آروم قدم میزنی. دلت نمیخواد حالا حالا هم به خونه برسی. یه حالت لَختی داری. داری به چیزایی فکر میکنی که حسابی آزارت دادن. به این فکر میکنی که دوروبری هات چقدر ازت طلبکارن. هر کسی ازت توقعی داره. همه دوست دارن که تو اینطور باشی یا اونطور باشی. توی این دورو بری ها حتی همسایه هات هم هستند که حرفاشون تو گوشت سنگینی میکنی. خلاصه خوب که نگاه می کنی میبینی چقدر به همه آدم و عالم بدهکاری و نمیتونی هم که کاری بکنی.

سرت رو بالا میکنی رو به آسمون و خدا رو یاد میکنی به امید اینکه سبک شی.

اما چقدر تلخه وقتی میبینی خدا هم جزو بقیه اس و به اون هم کلی بدهکاری داری. و تا میخوای با یاد اون دلت رو آروم کنی یه چیزی تو ذهنت میگه: فلان کار و فلان قول رو فلان چیز رو انجام ندادی و دستت خالیه. برو وقتی اینکارها رو کردی برگرد. خوبم که فکر میکنی میبینی حق داره.

اینجاست که میبینی گاهی تنها رفیقی که ترکت نکرده و بی منت کنارت هست و همراهیت میکنه، "تنهایی" هست. پیش خودت میگی اینها همش یه حسه گذراست و میگذره . یه حس موقت مثل بقیه حسه ها. از خدا میخوام که نره توی تیم اونها. اون که به جائیش بر نمیخوره . اونم بیاد تو تیم من و تنهایی . ما سه تا اگه با هم باشیم از پسشون بر میائیم.

/*]]--> /*]]-->

از لابلای ایمیل ها

parbaz — Mon, 25 May 2009 19:05:18 GMT

/* /*]]>*/

ميگن يه روز جبرئيل ميره پيش خدا گلايه ميکنه که: آخه خدا، اين چه وضعيه آخه؟ ما يک مشت ايرونی داريم توی بهشت که فکر ميکنن اومدن خونه باباشون! به جای لباس و ردای سفيد، همه شون لباس های مارک دار و آنچنانی ميخوان! هيچ کدومشون از بالهاشون استفاده نميکنن، ميگن بدون 'بنز' و 'ب ام و' جايی نميرن! اون بوق و کرنای من هم گم شده.... يکی از همين ها دو ماه پيش قرض گرفت و رفت ديگه ازش خبری نشد! آقا من خسته شدم از بس جلوی دروازه بهشت رو جارو زدم... امروز تميز ميکنم، فردا دوباره پر از پوست تخمه و هسته هندونه و پوست خربزه است! من حتی ديدم بعضيهاشون کاسبی هم ميکنن و حلقه های بالای سرشون رو به بقيه ميفروشن ..

خدا ميگه: ای جبرئيل! ايرانيان هم مثل بقيه، فرزندان من هستند و بهشت به همه فرزندان من تعلق داره. اينها هم که گفتی، خيلی بد نيست! برو يک زنگی به شيطان بزن تا بفهمی درد سر واقعی يعنی چی!!!

جبرئيل ميره زنگ ميزنه به جناب شيطان... دو سه بار ميره روی پيغامگير تا بالاخره شيطان نفس نفس زنان جواب ميده: جهنم، بفرماييد؟
جبرئيل ميگه: آقا سرت خيلی شلوغه انگار؟

شيطان آهی ميکشه و ميگه: نگو که دلم خونه... اين ايرونيها اشک منو در آوردن به خدا! شب و روز برام نگذاشتن! تا روم رو ميکنم اين طرف، اون طرف يه آتيشی به پا ميکنن! تا دو ماه پيش که اينجا هر روز چهارشنبه سوری بود و آتيش بازی!... حالا هم که... ای داد!!! آقا نکن! بهت ميگم نکن!!! جبرئيل جان، من برم .... اينها دارن آتيش جهنم رو خاموش ميکنن که جاش کولر گازی نصب کنن

واقعا که ما ملت کاملا عجیب و غریبی هستیم. کاش وضعمون این نبود که هست ولی خوب شاید شما هم با این عقیده هم رای باشید که خلایق هرچه لایق!

دو دیدگاه از دو زاویه دید...

parbaz — Sat, 02 May 2009 22:02:18 GMT

بچه ها بچه ها بالاخره پیداشون شد!!

وای خدای من هیکلشون رو ببین. آخ آخ خدایا این دو تا لعبت رو چجوری آفریدی؟

بچه ها نگاشون کنید چه تیکه هایین.

ا ا ا ا پسر ببین چه تپلی هم هستند.

خدائیش ارزشش رو داشت این همه اینجا منتظرشون وایسیم.

آقا اون سمت چپی ماله ما اون خیلی توپه!

باشه بابا اون ماله شما دوتا اون یکی هم ماله ما دوتا!

خوب بچه ها آماده باشین دیگه وقتشه .

حاضرین ؟

یک . دو . سه ...

گاهی وقتها تو همه چی بنظرت خوبه و ردیفه و داری توی یه روز قشنگ برای خودت با دوستت قدم میزنی و حتی باورت هم نمیشه که در واقع از وقتی داری از جلوی یه پنجره رد میشه مرده به حساب میای و این چند ثانیه آخر هم زیادی زنده ای !!